Je hebt een zieke werknemer die onvoldoende meewerkt aan zijn re-integratie. Je legt een loonstop op. Maar daarna blijft de werknemer volgens jou tekortschieten: hij solliciteert op niet-passende functies en besteedt te weinig tijd aan het tweede spoortraject.
Moet je hiervoor een tweede loonstop opleggen? Of kun je de bestaande loonstop gewoon laten doorlopen? Een recente uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland geeft een belangrijk antwoord op deze vraag.

De casus
De werkgever legt per 6 februari 2026 een loonstop op. De redenen:
- De werknemer geeft onvoldoende duidelijke antwoorden op vragen over het tweede spoortraject.
- De werknemer werkt niet mee aan de ondertekening van het plan van aanpak.
Op 14 april 2026 volgt een deskundigenoordeel. Daaruit blijkt dat de werknemer solliciteert op functies die niet passend zijn bij zijn opleidingsniveau en belastbaarheid.
Daarnaast vindt de werkgever dat de werknemer onvoldoende tijd besteedt aan het tweede spoortraject. Volgens de werkgever moet hij daar 38,75 uur per week aan besteden. De werkgever legt echter geen nieuwe loonstop op, maar laat de bestaande loonstop doorlopen.
De werknemer stapt naar de rechter
De werknemer is het niet eens met de loonstop en start een kort geding. Hij stelt dat de loonstop ten onrechte is opgelegd en vordert alsnog betaling van zijn loon vanaf 6 februari 2026.
De werkgever verweert zich. Volgens hem is de loonstop wel degelijk terecht. Daarbij voert hij niet alleen de oorspronkelijke redenen zoals vermeld in de brief van 6 februari 2026 aan, maar ook de nieuwe verwijten: het solliciteren op niet-passende functies, zoals blijkt uit het deskundigenoordeel van het UWV en het onvoldoende tijd besteden aan het tweede spoortraject.
De rechter: oorspronkelijke gronden rechtvaardigen geen loonstop
De rechtbank geeft de werknemer gelijk. De twee oorspronkelijke redenen voor de loonstop, zoals de werkgever die in de brief van 6 februari 2026 heeft gemeld, rechtvaardigen de loonstop in dit geval niet. Uit de correspondentie blijkt niet dat de werknemer bewust onvoldoende antwoord gaf. Ook is niet gebleken dat het niet ondertekenen van het plan van aanpak de re-integratie heeft belemmerd.
Maar een werknemer moet toch meewerken aan het opstellen, evalueren en bijstellen van het plan van aanpak?
Dat klopt, maar het gaat om het feitelijk handelen van de werknemer, niet om de handtekening! Zo oordeelde de Centrale Raad in 2017 al dat in geen enkele wet een verplichting voor de werknemer staat tot het ondertekenen van het plan van aanpak. Het opstellen van het plan van aanpak is een taak van de werkgever, zo oordeelde de rechtbank Limburg. Dat het niet ondertekenen van het plan van aanpak geen reden is voor een loonstop, is deze zomer ook door de rechtbank Overijsel bevestigd en als volgt gemotiveerd:
“De stelling van werkgever dat werkneemster verplicht was om naar kantoor te komen omdat het plan van aanpak moest worden ondertekend, faalt, omdat de eis van ondertekening van een plan van aanpak niet volgt uit artikel 7:660a lid 1 sub b BW. Daaruit volgt immers dat de werknemer verplicht is om mee te werken aan het opstellen, evalueren en bijstellen van een plan van aanpak. Ondertekening valt niet onder het ‘opstellen’. Voorstelbaar is dat een werknemer volledig meewerkt maar uiteindelijk weigert het plan van aanpak te ondertekenen. De werknemer moet dan in beginsel de vrijheid hebben om dit laatste te weigeren, zonder dat zijn loon om die reden direct wordt stopgezet.”
Concreet
In deze gevallen kun je de werknemer, na een waarschuwing, wél sanctioneren:
- werknemer verschijnt niet op afspraken om een plan van aanpak op te stellen;
- werknemer reageert niet op brieven en mailtjes over het plan van aanpak;
- werknemer tekent het plan van aanpak wel maar geeft geen uitvoering aan de daarin gemaakte afspraken.
Je sanctioneert in ieder geval niet als de werknemer het plan van aanpak niet tekent, maar wel uitvoering geeft aan de gemaakte afspraken. Het gaat namelijk om het feitelijk handelen van de werknemer, niet om de handtekening!
Achteraf nieuwe gronden voor de loonstop aanvullen mag niet
Maar daarmee is de belangrijkste vraag nog niet beantwoord: wat gebeurt er met de aanvullende gronden die de werkgever achteraf aanvoert om de bestaande loonstop te rechtvaardigen? Ook daar is de rechtbank duidelijk over. De nieuwe gronden laat zij buiten beschouwing. Ze stonden namelijk niet in de brief van 6 februari 2026 waarmee de loonstop aan de werknemer was meegedeeld. De rechtbank maakt vervolgens duidelijk waarom dat niet zomaar kan:
“Dit betekent dat in de brief waarin de loonstop wordt medegedeeld de gronden voor die loonstop zijn gefixeerd. Dit betekent ook dat een werkgever niet achteraf de gronden voor de loonstop kan aanvullen.”
Met andere woorden: de werkgever moet bij het opleggen van een loonstop duidelijk zijn over de redenen daarvoor. Achteraf nieuwe gronden toevoegen om de bestaande loonstop alsnog te rechtvaardigen, is niet toegestaan.
Tip voor HR en leidinggevenden!
Wil je een lopende loonstop op basis van een nieuwe grond voortzetten? Of constateer je na een eerste loonstop aanvullende redenen die een loonstop rechtvaardigen? Dan moet je die nieuwe grond(en) tijdig, concreet en schriftelijk aan de werknemer meedelen. Zo voorkom je dat die nieuwe grond buiten beschouwing blijft als de loonstop wordt aangevochten.